Verdwijnen

Deze blog gaat binnenkort verdwijnen. Volg mijn op http://www.annelissen.be/

Ik blog nog...

...maar dat was blijkbaar niet voor iedereen duidelijk.
Klick met u muis op deze link (HIER) en vind mij :-)

Back

Soms is het goed even afstand te nemen en met nieuwe energie opnieuw te beginnen.

Alles kan beter.

Pretentie

Soms is teveel even te veel. Ik blog oprecht graag, en niet omdat ik me beter voel dan anderen integendeel. Bloggen is een leuke manier om met bekenden en minder bekenden over onderwerpen die mij interesseren én waar mensen verschillende meningen over hebben. Als iedereen het eens is, is het debat meteen afgelopen. Ik vind het dan ook niet erg als mensen het niet met mij eens zijn.

Toch voel ik me erg gekwetst op door de laatste kritieken. Ik denk dat ik mezelf erg kwetsbaar opstel. Ik schrijf over mijn sterke maar ook veel over mijn zwakke kanten. Over alle onderwerpen neem ik een duidelijke stelling in, ook al besef ik dat dit de nodige weerstand met zich kan en zal meebrengen.

Ik geef ook geregeld complimenten. Denk aan mijn laatste posts over Patrick, over Michiel, over Wouter, over Flickr, over World Press én over Bobs filmpjes. Ik denk trouwens dat ik Bobs grootste fan ben en ik ben trots dat hij cursus volgt. Misschien moet iedereen de post eens herlezen. Als ik zeg dat hij een beginneling is, ervaar ik dat niet als een kritiek maar als een feit: hij heeft het gewoon nog nooit gedaan. Als ik schrijf dat ik benieuwd ben naar zijn eerste project, dan is dat iets positief.

Maar mijn lezers onthouden blijkbaar alleen mijn bedenkingen, mijn kritiek. Ondanks mijn optimisme, mijn motivatie en mijn glimlach krijg ik steeds meer de indruk dat ik overal in de wegschaal wordt gelegd. En iedereen mag weten dat mij dat enorm kwetst. Ik ben het moe voor iedereen goed te proberen doen.

Dreamweaver

Bob volgt vandaag en morgen een opleiding Dreamweaver. Voorlopig werkt hij deeltijds als receptionist, maar dat doet hij niet echt graag. En dus vroeg hij enkele weken geleden aan zijn werkgever om eens iets anders te mogen doen. "Heroriëntatie" noemen ze dat. Leuk is dat ze ook geluisterd hebben naar zijn grieven. Relatief kort nadien stelde ze hem voor of hij geen zin had websites te maken voor de verschillende kleine bedrijfjes.

Natuurlijk had hij daar zin in, maar als kok is het niet evident een website klaar te stomen. Dus schreven ze hem in bij Cevora, voor een opleiding Dreamweaver. Ik heb mijn site jaren geleden ook met Dreamweaver gemaakt, weliswaar zonder opleiding. Al doende kan je veel leren, al kost het dan wel allemaal meer tijd en tranen.

Voor computerleken is het alvast een goed basisprogramma. Persoonlijk zou ik liever Flash volgen, maar ik ben dan ook geen echte beginneling meer. Waarschijnlijk bestaan er tal van betere, lees duurdere en ingewikkeldere, programma's. Maar voor voorlopig aanzien ik een site als een middel tot communicatie, niet als een doel op zich. Ik ben alvast benieuwd naar zijn eerste productie.

Boeketje Michiel

Mijn collega Michiel Hendryckx heeft sinds begin dit jaar ook een weblog. Ik was erg benieuwd hoe het zou lopen. Zouden de foto's overheersen? Zou hij bij ieder beeld een kritische noot plaatsen? Michiel is een van de weinige mensen die zowel goed kan fotograferen als schrijven: een droom voor iedere krantenredactie.

Michiel doet het graag en goed. Voor mij zou er meer tekst bij mogen en ik mis soms de kritische noot, de stoute mond. Maar de foto's zijn prachtig. Maar net nu ik besluit dat het een geslaagd experiment is, stop de man ermee.

Wat me het meest verbaasd is de reacties. Soms vind ik het jammer dat zo weinig mensen hier reageren. Toch ben ik echt niet jaloers op Michiels reacties. Zowel de possitieve als de negatieve opmerkingen zijn vaak zo overdreven dat ik ze gênant vind. Blijkbaar kunnen weining mensen iets zinnigs zeggen over een goede foto/ fotograaf. Het ga je goed Michiel.

Verdwenen

Ik probeer mijn lijst van favoriete blogs up-to-date te houden. Dat is moeilijker dan het lijkt. Veel blogs zien er op het eerste zicht leuk uit maar vaak duurt het twee tot drie bezoeken voor ik besluit dat de site te weinig onderhouden wordt.

Sommige blogs verhuizen, zoals ik al lang van plan ben. Het oude stekje blijft dan vaak verlaten achter, als een auto dat plots stilvalt. Jammer. Toch gebeurt het zelden dat schrijvers hun blog daadwerkelijk verwijderen.

Waarom zou je? Maar vandaag stootte ik toch op zo een geval, en het prikkelt mijn fantasie. Zou de auteur een blogruzie achter de rug hebben? Of is er een banalere reden zoals verveling of tijdsgebrek?

Goden

De Standaard lijkt van het ene extreme in het andere te springen. Eerst ontdoen we ons van het AVV/VVK-teken, en kort nadien overspoelen we onze lezers met de Koran. Mijn collega's hebben gezucht op de islambijlages, ik vooraf wist ik ook niet of ik wel nood (en vooral tijd) had aan zo veel informatie over het thema.

Ook ik was niet zeker of de lezer wel blij zou zijn met een gratis Koran. Ik heb de bijbel niet eens volledig gelezen. Toch ben ik bijzonder blij (en een beetje trots) met het initiatief. Of ik het boek ook daadwerkelijk zal uitlezen, blijft een vraag.

Maar iedere zin is een stap in de goede richting. Wie niet waagt niet wint. Begrip vormt een cruciale factor in integratie, samenleving en vriendschap. En blijkbaar zijn er toch nog veel Belgen die het hand willen uitsteken.

Controverse

Ik hou van grenzen, al is het maar om ze uit te dagen. Discussie en meningsverschillen zijn boeiend. Ze leren me iets over mijn "tegen"standers maar ook over mezelf. Hou fan ik ook ben van de Benettoncampagnes, toch voel ik niets goeds bij deze foto van Dolce & Gabana.

Plat, fake en schokkerend zonder enige inhoud of link naar het product. Beter slechte reclame dan geen reclame, zo luidt de stomme slogans van de marketingboys. Voor het plebs zal het misschien lukken, maar ik ga me alvast niet laten vangen.

De baan doen

Vooraf kijk ik altijd een beetje op tegen lange autoritten. Niet dat ik niet graag met de wagen rij, of dat ik schrik heb. Ik vind het gewoon tijd- en geldverlies. Maar als fotograaf kan je vaak niet anders. En eens ik onderweg ben, vind ik het vaak erg gezellig. Voor een job als vertegenwoordiger ben ik niet commercieel genoeg, maar het idee rond te reizen spreekt me wel aan. Lekker alleen achter het stuur, met een lekker hapje in de hand en een leuke deuntje op de achtergrond.

Deze ochtend moest ik twee hotels fotografen in de buurt van Namen. Na een druk weekend deed het een beetje pijn toen de wekker me om 7 uur wakker maakte. De rust van de stad gaf me moed, tot ik de autosnelweg opreed. Zo veel auto's had ik nooit verwacht. Wat doen al die mensen op dit vroege uur in godsnaam al op de baan? Dat kan toch niet gezond zijn. Van Wetteren tot Groot-Bijgaarden heb ik in de file gestaan, en dan de hele ring. Toch ik me niet laten opjagen. Met een lekker verse koek en een cola light wachtte ik rustig af. Meer zelfs: het was bijna gezellig.

Drie uur later was ik terug. Moe maar voldaan, voelde ik me. Mijn poep deed een beetje pijn en mijn geduld raakte langzaam op, maar de foto's zaten in mijn toestel. En morgen mag ik uitslapen.

Afscheid

Hij was een collega, naar het schijnt. Ik ken hem nauwelijks. We hebben elkaar een keer ontmoet, verder niets. Zelfs zijn fotografie kende ik amper. Bij zijn doodsbericht kon ik amper inschatten hoe goed of niet goed de man was in zijn vak. Het is een schande.

"Dat is de jonge generatie", hoor ik Michiel al zeggen. "Die dommeriken kijken alleen vooruit, terwijl ze zo veel kunnen leren van de oude garde." Hij heeft gelijk natuurlijk. Ik kan alleen mezelf verwijten maken. Hoe kon ik hem ober het hoofd zien? Waarom ken ik minder foto's van Patrick De Spiegelare dan van pakweg Michiel Hendryckx of Lieve Blanquaert?

Heeft het te maken met talent, productiviteit of gewoon met bekendheid? Patrick maakt minstens even goede foto's al zijn collega's. Hij was niet eens te bescheiden. Bovendien was het een mooie man. Misschien wou hij gewoon geen publiek persoon zijn? Ik kan hem geen ongelijk geven. Onder de schijnwerpers is het zelden gezellig.

De dood beangstigd me. Dat net deze gebeurtenis zijn naam op mijn kaart heeft gezet, vind ik bijzonder jammer.

Deze avond

Voor mensen met een flexibele agenda:

Maandagavond 5 maart vindt er in de filmzaal van Cultureel Centrum Le Botanique te Brussel een 'Conférence' plaats over fotojournalistiek, met medewerking van reportagefotograaf Bruno Stevens. (heel goede fotograaf, vind ik)

Bij het begin van een projectie van zijn meest recente werk, zal Bruno Stevens van gedachten wisselen met het publiek. Als belangrijkste thema's komen aan bod het beroep van fotojournalist en vooral ook de belangrijke plaats die fotojournalisten innemen in de informatievoorziening van het publiek. (zware formulering maar mogelijk interessant gesprek)

Le Botanique, Koningsstraat 236, Brussel Tickets: 4 € Zie ook de website van Etworc.

Met dank aan Jan-Edward.

Wat is uW geheim?

Iedereen heeft geheimen. De ene al zwaardere dan de andere maar niemand gaat volledig open en eerlijk door het leven. Ik weet niet eens of dat wel wenselijk zou zijn. Ook ik ben geen open boek, al lijkt dat soms zo. Vergis u niet. Een weblog is geen intiem dagboek. Veel mensen vinden me nu al te kritisch, maar ik denk dat ik nog kritischer (en misschien onredelijker) zou zijn moest niemand meelezen.

Vanaf volgende week publiceren wij iedere dag een anoniem geheim. De Nederlanders en de Amerikanen waren ons( weer) voor, toch ben ik blij dat we hun initiatief overnemen. Ik vind ze vaak (pijnlijk) grappig, zoals het leven.

Contract

Deze week weer iemand die klaagt over themabeelden. We evolueren nu eenmaal naar een maatschappij waar Big Brother alles van ons weet terwijl iedereen individueel vecht voor zijn privacy. Mensen vullen online tal van persoonlijke gegevens in, laten zich gewillig filmen maar kunnen niet verdragen dat de buurman even binnenkijkt. Amerikaanse toestanden vind ik het. Maar ook ik moet mee en als steeds meer mensen klagen over publicatierecht dan wordt ook ik verplicht me in te dekken.

In reportagefotografie kan je dergelijke meningsverschillen moeilijk vermijden. Bij opdrachten ga ik wel werk maken van afspraken. Makkelijk voor mij en misschien zelfs financieel interessant voor de tegenpartij. En goede vriendin raadde me aan een contract op te stellen, met twee prijs categorieën. Klanten die het hergebruik van "hun" beelden toestaan zullen beduidend minder betalen. Mensen die staan op absolute privacy en uniciteit kunnen die natuurlijk ook krijgen, al zullen ze daar iets meer voor betalen.

De meeste opdrachten (en klanten) zullen van dat hergebruik nooit iets merken. Niet alle onderwerpen zijn nu eenmaal geschikt. Ik denk hierbij aan familiealbums, portretten, communiefoto's. Dergelijke beelden zijn per definitie persoonlijk en dus totaal oninteressant voor buitenstaanders. En toch ga ik ook voor deze opdrachten met een contract (en prijsverschil) werken, al is het maar om de foto's op mijn eigen site te mogen gebruiken.

U bent dus allemaal gewaarschuwd.

Te laat

Ik ben geen echte Mac-fan, al durf ik soms stiekem toch te twijfelen. De workshop Fofilmusigner is voorbij, maar het idee en concept spookt nog steeds door mijn hoofd. Vooral de nieuwe term Fofilmusigner spreekt me enorm aan. Op muziekgebied ga ik moeten passen maar het idee fotografie te combineren met andere disciplines zoals film, design, geluid en zelfs schilderkunst spreekt me enorm aan. Een technisch duwtje in de rug zou alvast geen kwaad kunnen.

ps: eind van de maand is er nog een workshop voor de mensen van "'t stad."

pss: Pietel schreef een relatief boeiend verslag van de workshop. Plots heb ik al minder spijt dat ik er niet bij was.